Hirugarren entsegua

Kaixo guztioi, sarrera honetan K6rako gure haurrentzako antzezlanaren hirugarren entseguaz hitz egingo dizuet. Oraingoan Ainhoarekin izan genuen entsegua.

Egun hau, nire ustez, gehien aprobetxatu duguna da. Gero eta argiago ditugu erabili behar ditugun elementuak, nola egin, elkarrizketak... beraz, gero eta hobeto ateratzen da dena.

Egun honetan dagoeneko entseatu dugu obra Hizkuntza Plastikoa klasean egin dugun atrezzo guztiarekin. Saio honetan gehien hobetu duguna argien eta proiektorearen gaia izan da. Batetik, Ainhoaren laguntzarekin, agertokiaren alde banatan bi foku jartzea erabaki dugu, altuera erdian, pertsonaien aurpegietara bideratuz. Modu horretan haurren aurpegiak eta esamoldeak askoz hobeto ikusteko aukera izango da. Gainera, proiektorea atzetik jartzen saiatu gara, aurretik gure itzalak islatzen baitira pantailan. Beraz, proiektorea atzeko aldetik jartzen saiatu gara, baina intentsitate handia galtzen zuen irudiak eta, gainera, argi-fokua gogaitzen zuen.

Kontuz ibili behar dugun beste puntuetako bat kableen gaia da; izan ere, hainbeste foku, proiektagailu, argi-puntu, luzagailu, eta abar ditugunez, nahaspila bat dugu kableekin, eta estropezu egin dezakegu; gainera, estetikoki ez da ondo geratzen.

Lehen eszenarako geneukan proiekzioari dagokionez (haurren gela), ez genuen ondo ulertu Ainhoaren azalpena, eta gelaren perspektiba aldatuko dugu plano zenital batera, hau da, gela goitik ikusita, sabaiko lanpara izango bazina bezala. Gainera, marrazkiaren lerroak sortzeko errotuladore bat erabili dugu, eta antzezlan osorako teknika bera jarraitu behar da; beraz, aldatu eta akuarelarekin egingo ditugu lerroak.

Gainera, trantsizioak ere hobetu behar ditugu. Azkenean erabaki dugu Power Pointeko diapositiba batetik bestera efektu bat jartzea, lehen irudia pixkanaka desagertu eta hurrengoa agertuz joateko. Bi Stop Motion ere erabiliko ditugu, bata (paperezko bola bat deseginez) errealitatetik ametsera pasatzeko, eta bestea (paperezko bola bat eginez) ametsetik errealitatera pasatzeko.

Bestalde, instalazioa deskubritzeko, oihal beltz bat erosi eta hiru zati berdinetan moztuko dugu, obraren hasieran itsasontziak estaltzeko. Horrela, haurrek pixkanaka instalazioa deskubritzen joan daitezke eta gainera estetikoki polita geratzen da.

Hobetu behar dugun beste alderdietako bat da pirata eta haurrak lehorrera iristen direnean, irudi bat aukeratu dugu proiektatzeko; elementu gehiegi daude, eta ez da ondo geratzen, ezta haurren aurpegiak ikusten ere. Beraz, nire lagun Pailinek beste marrazki bat egin du akuarelarekin, non kolore horia nagusi den (hondartza baten itxura eginez); horrela, hobeto ikus daiteke haurren aurpegia.

Publikoak gure instalazioan nola parte hartuko duen ere galdetu digu. Horretarako, pirata haurrei itsasontzia egiteko argibideak ematen ari den bitartean, aldez aurretik beren eserlekuetan egongo den orri bat hartzeko gonbita egingo zaie. Modu horretan, publikoak paperezko ontzi bat egin ahal izango du pirataren argibideei jarraituz, gero instalazioan uzteko.

Azkenik, Ainhoari gutxien gustatu zaiona asmatutako hizkuntzaren gehiegizko erabilera izan da. Hori hobetzeko, hitz solteak ere erabiltzea gomendatu digu, obrari zentzu handiagoa emateko eta dena hain monotonoa ez izateko.

Uste dut hobekuntza horiekin guztiok inoiz baino ilusionatuago gaudela obran, eta gogo handia daukat interpretatzeko. Askotan beharrezkoa da pentsatuta zenituen gauza asko aldatzea obra hobetu ahal izateko, eta garrantzitsua da guretzat guztiz berriak diren elementuak nola sartu ez jakitearen krisi txiki horretatik pasatzea.

Bigarren entsegua

Sarrera honetan, K6ko gure antzezlanaren bigarren saiakerari buruz hitz egingo dizuet.

Entsegu honetan egin dugun lehenengo gauza eszenografia prestatzea izan da, zalantza asko genituelako argiak non jarri, noiz piztu eta itzali... Horrez gain, bost foku ultramore jarri ditugu agertokiaren aurrealdean, paperezko ontzi zuriak isla ditzaten.

Bigarren saiakera honetan, Eiderrekin tokatu zaigu, eta, beraz, obraren interpretazioan zentratu gara, elkarrizketetan, gorputz adierazpenean, hizkuntza asmatuan...

Eiderrek eman zigun aholku nagusietako bat elkarrizketa batean pentsatzea izan zen, hizkuntza asmatua egiten ari garen bitartean, askoz ere sinesgarriagoa baita eta gure interpretazioaz seguruago egongo baikara.

Gainera, beste aholku batzuk ere eman zizkigun, hala nola, dena mantsoago egitea, pertsonaiekin lo egiten denbora gehiago egotea, harridura edo beldurraren adierazpenak gehiago puztea, itsasontziekin gehiago esperimentatzea, materialak biltzea obra garbiagoa egiteko, jolasean ari diren bitartean aurpegiak gehiago ikustea, atzetik proiektatzen dugun itzala koordinatzea...

Ideia horiek guztiak paper batean apuntatu genituen, gero gainerako saiakeretan txertatu ahal izateko.

Bigarren entsegu honetan askoz seguruago sentitu naiz egiten ari ginena baino, eta gauza asko hobetu behar diren arren, bide onetik goazela uste dut. Eiderrekin egindako entseguak asko lagundu digu interpretazio hobea egiteko eta obra ahalik eta garbiena eta profesionalena geratzeko.

Lehen entsegua

Kaixo! Gaur da K6aren antzezlanaren gure lehen entsegua.

Lehen entsegu honetarako gimnasiora jaitsi gara, antzezlana eszenatokian nola geratzen den ikusteko eta ideia bat egiteko: non kokatuko garen, argiak nora joango diren, proiektorea, materialak...

Saiakera honetako denbora gehiena zein material eta nola erabiliko ditugun erabakitzen eman dugu. Pertsonaien jantziak ere pentsatu ditugu. Beraz, lehengo egunean Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean haurren jantziak egiten aritu gara antzezlanean. Garrantzitsuena da gure lan guztiak estetika bera izatea; gure kasuan, papera izango da, eta papera erabiltzen dugun elementu guztiak pinturaz apainduta egongo dira, eta proiektorearen hondoen kasuan, akuarelaz.

Esan behar dut saiakera hau hondamendi samarra izan dela, lehen aldia zelako entseatzen genuena eta elementuak eszenan jartzen genituena. Gainera, nerbioengatik, obra denbora pixka bat motz geratzen zela suertatu zaigu; beraz, ekintzak gehiago luzatu beharko ditugu, eta eszena bakoitzerako denbora bat utzi. Askotan, nerbioak direla eta, gauzak azkar egiteko joera izaten dugu, ahalik eta lasterren denbora txarra hobeto pasa dadin. Antzerkian, ordea, ohi baino denbora luzeagoa izan behar da, eta are gehiago haurrei zuzenduta dagoenean.

Gainera, obrarako behar ditugun elementu batzuk apuntatzen ditugu, Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean egin behar ditugunak; esate baterako, aingura bat, katalejo bat, itsasontzi handiago bat, paperezko ontzi txikiak...

Izan ere, antzezlana antzezteko hainbat zeregin egin behar baitziren (musika jarri, ppt -a kontrolatu, pertsonaiak interpretatu...), lana talde osoaren artean banatu genuen, hobeto antolatzeko eta aurrera egin ahal izateko. Nire ustez, saiakera honek aurretik dugun lan guztiaren berri emateko balio izan digu, bai eta obra on bat ateratzeko ahalegin handiak egiteko ere.

Misreading

Sarrera hau besteengandik pixka bat ezberdina izango da, bertan Edu Zelaieta eta Eneko Ugarteren erakusketa batera klasearekin egiten dugun irteera bati buruz hitz egingo da.

Erakusketa honetan artearen eta literaturaren arteko fusio batekin egiten dugu topo, eta gai nagusia euskaran egiten ditugun irakurketa okerrak dira.

Erakusketan sartzean, Edu Zelaieta irakasleak azaldu zigun nondik sortu zen proiektu hau, urteak zeramatzala prestatzen. Proiektua Eduki euskarazko esaldi batzuek atentzioa eman ziotenean sortu zen, eta berak liburu ilustratu bat egiteko asmoa zuen. Hala ere, ezin izan zuten aurrera eraman, eta Eneko Ugarterekin harremanetan jarri zen erakusketa hau sortzeko.

Esaldi bat irakurtzean datza misreading-a, eta egileak transmititu nahi duena ez den beste esanahi bat eman nahi izan gabe. Adibidez, Kaissa Ould Brahamek honako hau zioen albiste bat argitaratu zuen: "Emakume izatea munduan, musulmanean, oso konplexua da". Hala ere, Edu ulertu zuen: "Kristau munduan emakumea izatea oso konplexua da". Beraz, konturatu gabe, esaldi askok esanahi ezberdina baina erreala ezkutatzen dute gure subkontzientearen bitartez.

Bestalde, Edu eta Enekok beren sormen prozesua azaldu ziguten eta erakusketan parte hartzera eta elkarreraginera animatu gintuzten. Gainera, Edu gaizki interpreta daitezkeen esaldiak bilatzeaz arduratzen zen eta Enekok modu bisualean ilustratzen zituen. Bestalde, Eduk erakusketan zenbat urpekari aurkitzen genituen bilatzera animatu gintuen, eta, beraz, obran gehiago sartzera bultzatu gintuen eta motibazioa eta interesa sortu zigun. Horrela, obra askoz hobeto ulertu ahal izan genuen.

Nire ustez, erakusketa hau pixka bat kostatu daiteke ulertzea eta bertan sartzea; hala ere, egileek transmititu nahi dutena ulertzen duzunean, oso aberasgarria da. Hortik guztitik ateratzen dudan ondorioa da bakoitza motxila batekin datorrela gu txikiak garenetik, eta gure bizitzan zehar barneratzen goazen esperientzia eta balio horien ondorioz gauzak modu ezberdinean interpretatzen ditugula. Garrantzitsuena pertsona bakoitzaren ikuspuntua errespetatzea da, eta elkarrekin beste pentsamendu inklusiboago bat eraikitzea.

Azkenik, esan nahi nuke identifikatuta sentitu naizela Edu eta Enekok bizi izan duten sormen prozesuarekin; izan ere, hasiera batean beste zerbait egitea zuten buruan, eta azkenean oso proiektu ona izan da, nahiz eta hasieran zuten ideiaren antzik ez izan. Gure taldean K6ko antzezlanarekin antzeko prozesua bizi izan dugula uste dut; izan ere, ikasturte hasieran pentsatu genuena egingo ez dugun arren, haurrentzako antzezlan on bat geratuko dela uste dut.

Amaitzeko, Pablo Picassoren esaldi bat aipatuko dut, haurrengan pentsamendu artistiko bat sortzeak eta ez galtzeko lan egiteak duen garrantzia azpimarratuz:

"Todo niño es un artista, el problema es seguir siendo un artista cuando creces".

Seigarren argitalpena IKT

Gero eta gutxiago geratzen da ikastaroa amaitzeko. Argitalpen honetan bi aste hauetan egin duguna kontatuko dizuet.

Lehen egunean, blogari buruz hitz egiten aritu gara. Ikasturtean zehar eskuratu dugun informazio guztia biltzeko tresna hau zer iruditu zaigun galdetu digu Alitzek. Nire ustez, bloga oso tresna erabilgarria eta erabiltzeko erraza da, une oro atentzioa gehien eman diguna jasotzeko eta horren inguruan hausnartzeko aukera eman baitigu. Eduki ezberdinen inguruan zure iritzia eman daitekeen gune bat da, eta pentsamendu kritikoa sustatzen du. Gainera, etorkizun batean, gelan egindako jarduera ezberdinak ikus ditzakezu, horren inguruan duzun iritzia gogoratu...

Horri lotuta, Alitzek blogari buruz esan dugun ideia-jasa bat apuntatu du arbelean. Ia denok ados egon gara bloga informazioa biltzeko tresna ona dela, prozesu horretan gure emozioak, beldurrak... lasaitu ditzakegula... Dena den, ia guztiok bat etorri gara denbora falta eta lan karga eragozpen bat izan dela esatean. Gainera, badira bete beharreko data batzuk, eta horrek askotan egiten dizkigu gauzak, egin behar direlako, eta ez gogoak ematen duelako. Hala eta guztiz ere, ulertzen dut nolabait banakako lana ebaluatu behar dela, eta hori egiteko modu ona iruditzen zait.

Saioarekin amaitzeko, Hansel eta Gretelen mugikorra izeneko bideoa jarri digu Alaitzek. Bideo honetan, Hernan Cascizkok herri ipuinen zentzugabekeriaz hitz egiten digu, protagonistek laguntza eskatzeko mugikorra balute. Gailu horiei ematen diegun erabileraz gogoeta eginarazten digu, eta horiek, egoera askotan oso baliagarriak badira ere, benetako harreman sozialen magia galtzea eragiten dute.

Amaitzeko, Mark Kennedyren esaldi bat aipatuko dut, aurreko bideoko pentsamendua pixka bat islatzen duena

"Todos los grandes inventos tecnológicos creados por el hombre – el avión, el automóvil, el ordenador – dicen poco acerca de su inteligencia, pero dicen mucho de su pereza"

Otsaila 17 KOMUNIKAZIO

Gaurko klasean, gorputza eta ahotsa berotzen hasi gara "karateka" jokoarekin. Dibertigarriagoa egiteko, huts egiten zuena kanporatzen joan gara.

Berotasunean sartu ondoren, foro antzokiko azken entseguarekin hasi gara.

Gure taldea izan da antzezten bigarrena. Entsegu horiek guztiak egin ondoren, uste dut asko hobetu dugula gure obra; hala ere, oraindik asko geratzen zaigu hobetzeko. Asko saiatu gara gidoia ikasten, eta entsegu honetan nabaritu da, ez baita hainbeste despisterik izan, eta ondo jarraitu ditugu elkarrizketak. Bestalde, hobekuntza handia sumatzen da Nahiak obran duen jarreran, bera saiatzen baita bere arazoari irtenbidea jartzen, baina ez du lortzen. Azken finean hori da antzerki foroaren helburua.

Bestalde, beste taldeek ere oso ondo egin dute, eta igartzen da praktikan jarri dituztela Eiderrek eman zizkien aholkuak. Uste dut emaitza ona aterako dela gure antzezlan guztietatik.

Otsaila 12 KOMUNIKAZIO

Gaur antzerki foroaren bigarren entseguan egin genituen akatsei buruz hitz egiten aritu gara.

Geroago, irakasleak taldeka pasa ditu akatsak banaka komentatzera.

Gure kasuan, kontuz ibili behar dugu obraren hasieran korrika ari garenean. Eszena hori oso zikina eta desordenatua geratzen da. Ordena bat egotea lortu behar dugu, eta hitz egiten dugun bakoitzean ziurtatu behar dugu publikoari begira gaudela eta publikoak aurpegiak ikusten dizkigula. Gainera, elkarrizketak puztu behar ditugu, publikoarengana irits dadin.

Bestetik, obraren atrezzoan lan gehiago egin behar dugu. Jendea testuinguruan jartzeko elementuak sartu behar dira. Adibidez, Nahiaren etxean sofa bat egin koltxonetekin, edo zuzendariaren bulegoan mahai bat eta bi aulki jarri …

Gainera, nire taldeko jende gehienak ez dugu euskaraz ondo hitz egiten, eta, beraz, oso garrantzitsua da gidoia buruz ikastea, ahalik eta naturalena atera dadin.

Oso garrantzitsua da, halaber, Eiderrek esandako teknikak noiz eta nola erabili jakitea (1,2,3 Bradford, irudi izoztu …). Adibidez, irakasleak Nahiari egiten dion Kolonbiako hipnosiaren amaiera hobetu behar dugu, ez baita ondo geratzen.

Otsaila 10 KOMUNIKAZIO

Gaur antzerki foroaren bigarren entsegua egin dugu, gure obran egin ditugun hobekuntzei esker askoz hobeto atera zaigu; hala ere, hobetzen eta entseatzen jarraitu behar dugu.

Gure obrak irudikatzen hasi aurretik, "JÁ" jokora jokatu dugu. Jolas honetan asko dibertitzen gara, eta klasea hasteko modu ona da gorputza eta ahotsa berotzeko.

Ondoren, antzeko beste joko batera jokatu dugu. Pertsona bat makurtzean datza, eta haren ondoan dauden bi pertsonek zaplazteko bat ematen dute airean bere buru gainean (eltxo bat hiltzen ariko balira bezala). Gero eta azkarrago egin behar da. Gaizki egiten baduzu edo nahasten bazara, baztertuta geratzen zara eta zirkuluaren erdira joaten zara. Joko honen zailena erritmoa jarraitzea da, eta kontzentratuta egotea. Jarduera ona iruditzen zait Haur Hezkuntzako azken ikasturteetan egiteko.

Antzerki foroarekin jarraituz, oraingoan gure taldea izan da bere obra taularatzen lehena. Protagonistaren rolarekin (Nahia) gustura sentitzen ez nintzenez, beste lankide batek rol hori interpretatzea erabaki dugu.

Behin elkarrizketak ahaztu zaizkigun arren, lehen entseguarekin alderatuta asko hobetu dugu.

Así pues, hemos hecho menos evidente el acoso sexual. Por ejemplo, el profesor de gimnasia lo hemos puesto como una persona cariñosa y amable. 

Bosgarren argitalpena IKT

Kaixo guztioi berriro! Praktiketatik itzuli gara eta gure lanei ekin diegu berriro. Egia esan, pixka bat estututa gaude, gutxi geratzen baita ikasturtea amaitzeko, eta lan dezente ditugu entregatzeko (K6, Wix, Sites, Blog...). Hala ere, ziur nago ahaleginarekin eta talde lanarekin emaitza onak lortuko ditugula.

Lehenengo egunean denok igo gara informatika gelara, hor banaka kontatu dugu gure esperientzia praktiketan, eta komentatu ditugu gustatu zaizkigun gauzak, gustatu ez zaizkigun gauzak, anekdotak... Oro har, esperientzia onak izan dira guztiak, eta horietako bakoitzetik zerbait ikasi dugu. Nire kasuan, konturatu naiz hain haur txikiekin zailagoa dela jarduera zehatzak egitea, denbora gehiena haien oinarrizko beharrak (lo egitea, jatea, pixoihala aldatzea...) betetzen aritu garelako. Oso interesgarria eta aberasgarria iruditzen zait bakoitzak praktiketan bizitako esperientzia komentatzeko jarduera hori, beste pertsona batzuen bidez ikasteko eta hausnarketa pertsonala egiteko aukera ematen baitu.

Gainera, aste honetan K6ko gure proiektua lantzen aritu gara. Entregatu dugun lehen zirriborroa zuzendu digute, eta gauza asko hobetu behar ditugu. Batetik, gidoia luzeegia da eta akzio asko du. Antzezlan bat egiten dugun lehen aldia denez, ez dakigu askorik gaiari buruz, eta gidoia egiten ari ginenean gure irudimena hegan egiten utzi genuen, pentsatu gabe hori guztia antzezlanean irudikatu behar zela eta gehiegi dela. Era berean, gidoi osoa aldatzean marko teorikoa ere aldatu behar dugu, gai asko jarri baititugu eta bakar batean zentratu behar baitugu. Hala, bada, gai nagusia papera izatea erabaki dugu. Gainera, Alaitzek asko lagundu zigun erreferenteak bilatzen, Piaget bezalako egileak jarri genituelako, eta hori oso zaharra da gauden garairako. Beraz, esparru teorikorako erreferente modernoagoak bilatzea erabaki dugu.

Hurrengo egunean, Alaitzek denbora librea utzi zigun gure proiektuetan lan egiteko. Horrela, bada, gure taldeak egin zuena lana aurreratzeko banatzea izan zen. Batzuk Sites hobetzen hasi ziren, beste batzuk gidoia berriz egiten eta beste batzuk marko teorikoa idazten.

Amaitzeko, Federico García Lorcaren esaldi bat aipatu nahi nuke, antzezlanarekin gure taldeari gertatu zaiguna pixka bat irudikatzen duena:

"El teatro es la poesía que se levanta del libro y se hace humana. Y al hacerse humana, habla y grita, llora y se desespera".

Otsaila 5 KOMUNIKAZIO

Gaurko saioa foro antzokiaren aurreko entseguko akatsak hobetzera dedikatu dugu.

Lehenik eta behin, gure antzezlanean, gimnasioaren inguruan korrika eta gure artean hizketan hasi ginen neskekin. Alderdi hori hobetu egin behar dugu, denok aldi berean hitz egiten dugulako eta apur bat hondatuta geratzen delako. Horregatik, erabaki behar da nork esaten duen zer eta noiz esaten duen.

Bestalde, trantsizioak garbiagoak izan daitezen lan egin behar dugu. Hau da, agertokitik zerbait kendu behar bada gehiegi nabarituko ez den moduan egitea, publikoa antzokitik ez ateratzeko. Gainera, oso garrantzitsua da aurpegiko esamoldeak guri ikustea, eta ez diogu inoiz publikoari bizkarra eman behar.

Gainera, pertsona zapalduaren lagunak diren eta egoeratik ateratzen laguntzen saiatzen diren baina lortzen ez duten pertsonaia gehiago sartu behar ditugu obran. Adibidez, ez dadila hainbeste nabaritu irakaslea jazartzen ari zaiola.

Azkenik, antzezlanaren amaierak dramatikoagoa izan behar du, eta ez hain itxia, era horretan iritzi eta konponbide ezberdinak egon ahal izateko. Gehiago pentsatu behar dugu, eta gidoia berriro egin, antzezlan on bat atera dadin.

Otsaila 3 KOMUNIKAZIO

Gaur lehen aldiz antzeztuko dugu gure antzerki foroa. Astelehenero entsegu bat egingo dugu, obra gelako gainerakoentzat antzeztuz. Horrela, irakasleak eta ikaskideek obra hobetzeko alderdiak esan ahal izango dizkigute eta hurrengo entseguan integratu.

Lehenik eta behin, Swimmersen taldeak antzezlan bat taularatu du, non zapaldua bere lagunek alde batera uzten duten mutil bat den. Bera, aldiz, lagun taldeko kide izateko integratzen saiatzen da, baina hauek egiten diote hutsunea.

Ondoren, Xolaren taldeak antzezlan bat taularatu du, non neska bati bullying-a egiten dioten festaz alkohola edan nahi ez izateagatik. Azkenean alkohola edaten du, eta azkenean koma etilikoa izaten du.

Ondoren, BaiEzBairen taldeak bere antzezlana taularatu du: senarrarekin eta bi seme-alaba txikirekin dagoen emakume bat etxearen kargu egiten da, eta ez du noren alde egin aurkitzen. Senarrak ez ditu etxeko lanak egiten, ez dio entzuten … azkenean senarrarengandik dibortziatzea erabakiko du.

Azkenik, gure taldearen txanda izan da, ikasle batenganako sexu jazarpenaren obra taularatu dugu. Proposatu dizkiguten hobekuntzetako batzuk narratzailea desagerraraztea izan da, eszenak berez ulertzen baitira, eta ez baita azalpenik behar. Gainera, gure pertsonaientzat izenak asmatu behar ditugu, orain arte gure benetako izen gisa deitu izan baitugu.

Antzokietan atera diren gai guztiak oso interesgarriak iruditzen zaizkit, eta zoritxarrez gure gizartean eguneko gai ordenean daude. Antzerki hau, bizi daitekeen egoera ezberdinen inguruan hausnartzeko aprobetxa daiteke, eta inoiz zapaltzailea izan bazara.

Nire praktikak

Nire praktikak Tximeleta Haurreskolako ikastetxe publikoan egin ditut, umeekin, katamarka-gelan, urtebeteko haurrekin, gutxi gorabehera.

Lehenik eta behin, egin ditudan praktika guztien hausnarketa gisa, esan behar dut praktiketako egonaldian asko ikasi dudala, bai profesionalki, bai pertsonalki. Denbora honetan irakaskuntzako profesionalekin lan egiteko aukera izan dut; urte asko daramatzate lanbide honetan, eta esperientzia handia dute. Arlo pertsonaletik abiatuta, irakasle izatea baino kontaktu luzeagoa izateko balio izan dit, baita lanbide honetan jarduteko modu desberdinak izateko ere.

Praktikak egiten hasi aurretik oso urduri nengoen, gaizki egitearen edo behar bezala ez erlazionatzearen beldur bainintzen. Hala ere, ez zen kasua eman eta oso harreman ona izan nuen irakasle guztiekin. Gainera, nire tutoreei gustatu zaizkien hainbat jarduera egin ditudala uste dut, eta horiek egiten eroso sentitu naiz. Hasieran, beldur zen ez zekielako hainbeste haur aldi berean kontrolatzen, edo tutorea bertan egon gabe. Hala ere, nahiz eta oso denbora laburrak izan tutoreak alde egin behar zuena, jakin izan dut eramaten eta denak kontrolatzen. Nire praktiken hasieran nuen beste beldur bat zen ez zekiela zer jarrera hartu ikasleei dagokienez, ea haurrak autoritatez tratatzen nituen serio har nintzaten, edo hain agintaria ez izatea eta haiekin jolastea edo zereginak egiten laguntzea. Hala ere, lehen unetik haurrek beste irakasle bat bezala ikusi ninduten, eta nik beraiekiko nuen errespetu eta jarrera bera erakutsi zidaten. Bigarren egunean, haurrek denbora gehiago egon banintz bezala tratatzen ninduten, eta horrek lasaitu egin ninduen haiekin modu naturalagoan harremanetan jartzeko.

Gainera, errealitateaz jabetu naiz, askotan klasean ikasitakoak ez baitu zerikusirik haur hain txikiekin egoteak benetan esan nahi duenarekin. Askotan ikasgelan gaiak ematen dira aniztasuna, maila ekonomikoa, haurren adina edo ikastetxeak izan ditzakeen baliabideak kontuan hartu gabe, gaiak modu idilikoan jorratzen dira, eta askotan ez dator bat errealitatearekin.

Era berean, balio izan dit jakiteko zer den irakasle bat izatea, zer zeregin dituen eta konturatzeko askotan gauzak gertatzen direla edo zer egoeratan lan egin behar duzun. Ikasgela bizi garen gizartearen isla da, eta horregatik iruditzen zait etapa honek berebiziko garrantzia duela gizarte-arloko gaiak aldatzeko, hala nola sexismoa edo arrazismoa. Gizartea alda dadin, etapa honetatik egin behar dugu, haurrak modu ez-sexista, berdintasunezkoa eta inklusiboan heziz.

Era berean, pixka bat gehiago hurbildu naiz izan nahi dudan irakasle motara, haurrenganako jarreren hainbat adibide ikusi ahal izan baititut. Alde batetik irakasle batzuk ez ziren hain zorrotzak arauei eta klasean ematen ziren edukiei dagokienez. Beste batzuk, aldiz, zorrotzagoak ziren arauei dagokienez, eta ez oso malguak, eduki batzuk programatuta zituzten, eta taldearen interesak kontuan hartu gabe eduki horiek ematen zituen. Irakasle gisa etorkizunean izango dudan lanbidean argi utzi nahi ditut nire arauak, eta haurrek arau horiek errespeta ditzaten nahi dut, baina gelako edukiei dagokienez malguagoa izan nahi dut eta haurren taldea kontuan hartu.

Harridura ere eraman dut, eta urtebeteko haurrek uste baino askoz gauza gehiago dakitela deskubritu dut. Sinestezina egiten zait haurrek txikitatik ezartzen dituzten harremanak eta guri sinpleak iruditzen zaizkigun gauza batzuei buruz sentitzen duten lilura. Praktiketan zehar haur desberdinen bilakaera ikusi ahal izan dut, adibidez, batzuek ez zekiten ibiltzen nire egonaldiaren hasieran eta azkenean zutik jartzen ziren eta lehen pausoak ematen zituzten.

Alde batetik, irakaslea izatea, lanbide bat izateaz gain, bokazio bat da. Etapa honek berebiziko garrantzia du, bizitzako lehen urteetan ikasten baitira ezagutza nagusiak eta ikasten baita nola jokatu behar dugun gizarte honetan. Irakaslea izateak esan nahi du haurrek zer ezagutza eta gaitasun eskuratu behar dituzten jakitea eta ematen saiatzea, beren interesen arabera eta bakoitzaren erritmoa kontuan hartuta. Haur Hezkuntzako irakasleak jakintza-arlo guztiak ezagutu behar ditu; izan ere, adin horretako haur batek mota guztietako gaiekiko interesa izan dezake, eta, irakasle garen aldetik, bere galderei erantzuten eta informazio berria ematen jakin behar dugu. Gainera, maisu batek behatzen, entzuten eta hausnartzen ikasi behar du, malgua izan behar du. Edozein jarduera egiteko orduan, prozesua behatu behar duzu, eta nola atera zaren gero hausnartu eta aldaketaren bat egin ahal izateko, beharrezkoa izanez gero. Halaber, haurrak behatu eta entzun behar dituzu, eta egon daitezkeen arazoak hauteman, zalantzarik izanez gero, familiei edo horren arduradunari jakinarazteko.“Un buen profesor guía todo el proceso de aprender de cada uno de sus alumnos: diagnostica con problemas, formula metas, ayuda en las dificultades que surgen, evalúa lo aprendido y reorienta en los casos de mal aprendizaje”(Beresaluce, 2014)

Eskola hezkuntza komunitate bat da, hezkuntza instituzionalizatuaz arduratzen dena. Sozializatzeaz eta gizarteak eskuratu nahi dituen ikaskuntza eta balioak transmititzeaz arduratzen da, hori bete dadin curriculuma erabiltzen dute. Eskola funtsezko zutabea da gure bizitzan, bertan garatzen gara eta bizitzarako beharrezkoak diren gaitasunetako asko eskuratzen ditugu, arazoak konpontzeko gai diren pertsona oso eta autonomo gisa prestatzen gara. Hala, bada, eskolaren ardura da hezkuntza-prestakuntza ona bermatzea. Horretarako, eskolak maisu-maistrarik onenak hautatu behar ditu, eta era guztietako tresnak eskaini behar dizkio, bere lanbidean behar bezala jardun dezaten. Hala ere, eskolak baditu muga batzuk, eta horietako bat da dauzkan baliabide ekonomikoak; izan ere, material ona edukitzea edo haurren heziketa ona izateko adina irakasle kontratatzea ezinbestekoa da. Eskolak duen beste muga bat haurrak mugitzen diren eskola-eremutik kanpoko ingurunea da; eskolatik kanpo ez badute ingurune egokirik, horrek eragina izango du eremu akademikoan eta gizabanako gisa garatzeko moduan.

     

   

Urtarrila 29 KOMUNIKAZIO

Gaurko saioan foro antzokiko gure taldeekin jarri gara antzezlanean jarraitzeko.

Gure taldeak asko aurreratu du, ideia argi daukagu eta pertsonaiak jada banatu eta gidoia egin dugu. Hala ere, elkarrizketetan gehiago lan egin behar dugu.

Gai korapilatsua aukeratu badugu ere, uste dut garrantzitsua dela horrelako egoera bistaratzea, uste baino ohikoagoak baitira.

Urtarrila 27 KOMUNIKAZIO

Gaur izan da praktiken ondoren klasea izan dugun lehen eguna. Bi hilabete eta erdi oso politak izan dira, asko gozatu dut esperientziarekin eta oso azkar pasatu zait.

Itzulia hasteko, "Vice", "Presi", "Sekre" eta "Bartolo" izeneko joko batean aritu gara.

Bestalde, irakasleak globo bat eman digu eta esan digu globoan pentsatzea gure altxor bakarra dela, eta globoa gidatu behar genuela gure gorputzaren atal guztiekin (burua, hankak, besoak, sudurra …) kontu handiz, ez erortzeko. Gero, irakasleak erritmo desberdinak markatu ditu (poliki, motel, buruarekin bakarrik …).

Gero, binaka egin dugu ariketa, puxikak ez erortzeko ahaleginean, eta gero taldeka; hori zailagoa izan da, puxika asko zegoelako airean.

Jarduera amaitutakoan, Eiderrek globoekin zer metafora egin dezakegun galdetu digu. Galderari erantzun diogu esanez globoak askatasuna, taldearen kohesioa, pilatzen diren arazoak … adieraz ditzakeela.

Klasea amaitzeko, antzerki foroaz hitz egiten jarraitu dugu. Antzezlanaren amaieran arazoa konpontzeko esku hartzeko gogoz utzi behar ditugu ikusleak.