Hirugarren entsegua

Kaixo guztioi, sarrera honetan K6rako gure haurrentzako antzezlanaren hirugarren entseguaz hitz egingo dizuet. Oraingoan Ainhoarekin izan genuen entsegua.

Egun hau, nire ustez, gehien aprobetxatu duguna da. Gero eta argiago ditugu erabili behar ditugun elementuak, nola egin, elkarrizketak... beraz, gero eta hobeto ateratzen da dena.

Egun honetan dagoeneko entseatu dugu obra Hizkuntza Plastikoa klasean egin dugun atrezzo guztiarekin. Saio honetan gehien hobetu duguna argien eta proiektorearen gaia izan da. Batetik, Ainhoaren laguntzarekin, agertokiaren alde banatan bi foku jartzea erabaki dugu, altuera erdian, pertsonaien aurpegietara bideratuz. Modu horretan haurren aurpegiak eta esamoldeak askoz hobeto ikusteko aukera izango da. Gainera, proiektorea atzetik jartzen saiatu gara, aurretik gure itzalak islatzen baitira pantailan. Beraz, proiektorea atzeko aldetik jartzen saiatu gara, baina intentsitate handia galtzen zuen irudiak eta, gainera, argi-fokua gogaitzen zuen.

Kontuz ibili behar dugun beste puntuetako bat kableen gaia da; izan ere, hainbeste foku, proiektagailu, argi-puntu, luzagailu, eta abar ditugunez, nahaspila bat dugu kableekin, eta estropezu egin dezakegu; gainera, estetikoki ez da ondo geratzen.

Lehen eszenarako geneukan proiekzioari dagokionez (haurren gela), ez genuen ondo ulertu Ainhoaren azalpena, eta gelaren perspektiba aldatuko dugu plano zenital batera, hau da, gela goitik ikusita, sabaiko lanpara izango bazina bezala. Gainera, marrazkiaren lerroak sortzeko errotuladore bat erabili dugu, eta antzezlan osorako teknika bera jarraitu behar da; beraz, aldatu eta akuarelarekin egingo ditugu lerroak.

Gainera, trantsizioak ere hobetu behar ditugu. Azkenean erabaki dugu Power Pointeko diapositiba batetik bestera efektu bat jartzea, lehen irudia pixkanaka desagertu eta hurrengoa agertuz joateko. Bi Stop Motion ere erabiliko ditugu, bata (paperezko bola bat deseginez) errealitatetik ametsera pasatzeko, eta bestea (paperezko bola bat eginez) ametsetik errealitatera pasatzeko.

Bestalde, instalazioa deskubritzeko, oihal beltz bat erosi eta hiru zati berdinetan moztuko dugu, obraren hasieran itsasontziak estaltzeko. Horrela, haurrek pixkanaka instalazioa deskubritzen joan daitezke eta gainera estetikoki polita geratzen da.

Hobetu behar dugun beste alderdietako bat da pirata eta haurrak lehorrera iristen direnean, irudi bat aukeratu dugu proiektatzeko; elementu gehiegi daude, eta ez da ondo geratzen, ezta haurren aurpegiak ikusten ere. Beraz, nire lagun Pailinek beste marrazki bat egin du akuarelarekin, non kolore horia nagusi den (hondartza baten itxura eginez); horrela, hobeto ikus daiteke haurren aurpegia.

Publikoak gure instalazioan nola parte hartuko duen ere galdetu digu. Horretarako, pirata haurrei itsasontzia egiteko argibideak ematen ari den bitartean, aldez aurretik beren eserlekuetan egongo den orri bat hartzeko gonbita egingo zaie. Modu horretan, publikoak paperezko ontzi bat egin ahal izango du pirataren argibideei jarraituz, gero instalazioan uzteko.

Azkenik, Ainhoari gutxien gustatu zaiona asmatutako hizkuntzaren gehiegizko erabilera izan da. Hori hobetzeko, hitz solteak ere erabiltzea gomendatu digu, obrari zentzu handiagoa emateko eta dena hain monotonoa ez izateko.

Uste dut hobekuntza horiekin guztiok inoiz baino ilusionatuago gaudela obran, eta gogo handia daukat interpretatzeko. Askotan beharrezkoa da pentsatuta zenituen gauza asko aldatzea obra hobetu ahal izateko, eta garrantzitsua da guretzat guztiz berriak diren elementuak nola sartu ez jakitearen krisi txiki horretatik pasatzea.

Bigarren entsegua

Sarrera honetan, K6ko gure antzezlanaren bigarren saiakerari buruz hitz egingo dizuet.

Entsegu honetan egin dugun lehenengo gauza eszenografia prestatzea izan da, zalantza asko genituelako argiak non jarri, noiz piztu eta itzali... Horrez gain, bost foku ultramore jarri ditugu agertokiaren aurrealdean, paperezko ontzi zuriak isla ditzaten.

Bigarren saiakera honetan, Eiderrekin tokatu zaigu, eta, beraz, obraren interpretazioan zentratu gara, elkarrizketetan, gorputz adierazpenean, hizkuntza asmatuan...

Eiderrek eman zigun aholku nagusietako bat elkarrizketa batean pentsatzea izan zen, hizkuntza asmatua egiten ari garen bitartean, askoz ere sinesgarriagoa baita eta gure interpretazioaz seguruago egongo baikara.

Gainera, beste aholku batzuk ere eman zizkigun, hala nola, dena mantsoago egitea, pertsonaiekin lo egiten denbora gehiago egotea, harridura edo beldurraren adierazpenak gehiago puztea, itsasontziekin gehiago esperimentatzea, materialak biltzea obra garbiagoa egiteko, jolasean ari diren bitartean aurpegiak gehiago ikustea, atzetik proiektatzen dugun itzala koordinatzea...

Ideia horiek guztiak paper batean apuntatu genituen, gero gainerako saiakeretan txertatu ahal izateko.

Bigarren entsegu honetan askoz seguruago sentitu naiz egiten ari ginena baino, eta gauza asko hobetu behar diren arren, bide onetik goazela uste dut. Eiderrekin egindako entseguak asko lagundu digu interpretazio hobea egiteko eta obra ahalik eta garbiena eta profesionalena geratzeko.

Lehen entsegua

Kaixo! Gaur da K6aren antzezlanaren gure lehen entsegua.

Lehen entsegu honetarako gimnasiora jaitsi gara, antzezlana eszenatokian nola geratzen den ikusteko eta ideia bat egiteko: non kokatuko garen, argiak nora joango diren, proiektorea, materialak...

Saiakera honetako denbora gehiena zein material eta nola erabiliko ditugun erabakitzen eman dugu. Pertsonaien jantziak ere pentsatu ditugu. Beraz, lehengo egunean Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean haurren jantziak egiten aritu gara antzezlanean. Garrantzitsuena da gure lan guztiak estetika bera izatea; gure kasuan, papera izango da, eta papera erabiltzen dugun elementu guztiak pinturaz apainduta egongo dira, eta proiektorearen hondoen kasuan, akuarelaz.

Esan behar dut saiakera hau hondamendi samarra izan dela, lehen aldia zelako entseatzen genuena eta elementuak eszenan jartzen genituena. Gainera, nerbioengatik, obra denbora pixka bat motz geratzen zela suertatu zaigu; beraz, ekintzak gehiago luzatu beharko ditugu, eta eszena bakoitzerako denbora bat utzi. Askotan, nerbioak direla eta, gauzak azkar egiteko joera izaten dugu, ahalik eta lasterren denbora txarra hobeto pasa dadin. Antzerkian, ordea, ohi baino denbora luzeagoa izan behar da, eta are gehiago haurrei zuzenduta dagoenean.

Gainera, obrarako behar ditugun elementu batzuk apuntatzen ditugu, Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean egin behar ditugunak; esate baterako, aingura bat, katalejo bat, itsasontzi handiago bat, paperezko ontzi txikiak...

Izan ere, antzezlana antzezteko hainbat zeregin egin behar baitziren (musika jarri, ppt -a kontrolatu, pertsonaiak interpretatu...), lana talde osoaren artean banatu genuen, hobeto antolatzeko eta aurrera egin ahal izateko. Nire ustez, saiakera honek aurretik dugun lan guztiaren berri emateko balio izan digu, bai eta obra on bat ateratzeko ahalegin handiak egiteko ere.

Misreading

Sarrera hau besteengandik pixka bat ezberdina izango da, bertan Edu Zelaieta eta Eneko Ugarteren erakusketa batera klasearekin egiten dugun irteera bati buruz hitz egingo da.

Erakusketa honetan artearen eta literaturaren arteko fusio batekin egiten dugu topo, eta gai nagusia euskaran egiten ditugun irakurketa okerrak dira.

Erakusketan sartzean, Edu Zelaieta irakasleak azaldu zigun nondik sortu zen proiektu hau, urteak zeramatzala prestatzen. Proiektua Eduki euskarazko esaldi batzuek atentzioa eman ziotenean sortu zen, eta berak liburu ilustratu bat egiteko asmoa zuen. Hala ere, ezin izan zuten aurrera eraman, eta Eneko Ugarterekin harremanetan jarri zen erakusketa hau sortzeko.

Esaldi bat irakurtzean datza misreading-a, eta egileak transmititu nahi duena ez den beste esanahi bat eman nahi izan gabe. Adibidez, Kaissa Ould Brahamek honako hau zioen albiste bat argitaratu zuen: "Emakume izatea munduan, musulmanean, oso konplexua da". Hala ere, Edu ulertu zuen: "Kristau munduan emakumea izatea oso konplexua da". Beraz, konturatu gabe, esaldi askok esanahi ezberdina baina erreala ezkutatzen dute gure subkontzientearen bitartez.

Bestalde, Edu eta Enekok beren sormen prozesua azaldu ziguten eta erakusketan parte hartzera eta elkarreraginera animatu gintuzten. Gainera, Edu gaizki interpreta daitezkeen esaldiak bilatzeaz arduratzen zen eta Enekok modu bisualean ilustratzen zituen. Bestalde, Eduk erakusketan zenbat urpekari aurkitzen genituen bilatzera animatu gintuen, eta, beraz, obran gehiago sartzera bultzatu gintuen eta motibazioa eta interesa sortu zigun. Horrela, obra askoz hobeto ulertu ahal izan genuen.

Nire ustez, erakusketa hau pixka bat kostatu daiteke ulertzea eta bertan sartzea; hala ere, egileek transmititu nahi dutena ulertzen duzunean, oso aberasgarria da. Hortik guztitik ateratzen dudan ondorioa da bakoitza motxila batekin datorrela gu txikiak garenetik, eta gure bizitzan zehar barneratzen goazen esperientzia eta balio horien ondorioz gauzak modu ezberdinean interpretatzen ditugula. Garrantzitsuena pertsona bakoitzaren ikuspuntua errespetatzea da, eta elkarrekin beste pentsamendu inklusiboago bat eraikitzea.

Azkenik, esan nahi nuke identifikatuta sentitu naizela Edu eta Enekok bizi izan duten sormen prozesuarekin; izan ere, hasiera batean beste zerbait egitea zuten buruan, eta azkenean oso proiektu ona izan da, nahiz eta hasieran zuten ideiaren antzik ez izan. Gure taldean K6ko antzezlanarekin antzeko prozesua bizi izan dugula uste dut; izan ere, ikasturte hasieran pentsatu genuena egingo ez dugun arren, haurrentzako antzezlan on bat geratuko dela uste dut.

Amaitzeko, Pablo Picassoren esaldi bat aipatuko dut, haurrengan pentsamendu artistiko bat sortzeak eta ez galtzeko lan egiteak duen garrantzia azpimarratuz:

"Todo niño es un artista, el problema es seguir siendo un artista cuando creces".

Seigarren argitalpena IKT

Gero eta gutxiago geratzen da ikastaroa amaitzeko. Argitalpen honetan bi aste hauetan egin duguna kontatuko dizuet.

Lehen egunean, blogari buruz hitz egiten aritu gara. Ikasturtean zehar eskuratu dugun informazio guztia biltzeko tresna hau zer iruditu zaigun galdetu digu Alitzek. Nire ustez, bloga oso tresna erabilgarria eta erabiltzeko erraza da, une oro atentzioa gehien eman diguna jasotzeko eta horren inguruan hausnartzeko aukera eman baitigu. Eduki ezberdinen inguruan zure iritzia eman daitekeen gune bat da, eta pentsamendu kritikoa sustatzen du. Gainera, etorkizun batean, gelan egindako jarduera ezberdinak ikus ditzakezu, horren inguruan duzun iritzia gogoratu...

Horri lotuta, Alitzek blogari buruz esan dugun ideia-jasa bat apuntatu du arbelean. Ia denok ados egon gara bloga informazioa biltzeko tresna ona dela, prozesu horretan gure emozioak, beldurrak... lasaitu ditzakegula... Dena den, ia guztiok bat etorri gara denbora falta eta lan karga eragozpen bat izan dela esatean. Gainera, badira bete beharreko data batzuk, eta horrek askotan egiten dizkigu gauzak, egin behar direlako, eta ez gogoak ematen duelako. Hala eta guztiz ere, ulertzen dut nolabait banakako lana ebaluatu behar dela, eta hori egiteko modu ona iruditzen zait.

Saioarekin amaitzeko, Hansel eta Gretelen mugikorra izeneko bideoa jarri digu Alaitzek. Bideo honetan, Hernan Cascizkok herri ipuinen zentzugabekeriaz hitz egiten digu, protagonistek laguntza eskatzeko mugikorra balute. Gailu horiei ematen diegun erabileraz gogoeta eginarazten digu, eta horiek, egoera askotan oso baliagarriak badira ere, benetako harreman sozialen magia galtzea eragiten dute.

Amaitzeko, Mark Kennedyren esaldi bat aipatuko dut, aurreko bideoko pentsamendua pixka bat islatzen duena

"Todos los grandes inventos tecnológicos creados por el hombre – el avión, el automóvil, el ordenador – dicen poco acerca de su inteligencia, pero dicen mucho de su pereza"

Otsaila 17 KOMUNIKAZIO

Gaurko klasean, gorputza eta ahotsa berotzen hasi gara "karateka" jokoarekin. Dibertigarriagoa egiteko, huts egiten zuena kanporatzen joan gara.

Berotasunean sartu ondoren, foro antzokiko azken entseguarekin hasi gara.

Gure taldea izan da antzezten bigarrena. Entsegu horiek guztiak egin ondoren, uste dut asko hobetu dugula gure obra; hala ere, oraindik asko geratzen zaigu hobetzeko. Asko saiatu gara gidoia ikasten, eta entsegu honetan nabaritu da, ez baita hainbeste despisterik izan, eta ondo jarraitu ditugu elkarrizketak. Bestalde, hobekuntza handia sumatzen da Nahiak obran duen jarreran, bera saiatzen baita bere arazoari irtenbidea jartzen, baina ez du lortzen. Azken finean hori da antzerki foroaren helburua.

Bestalde, beste taldeek ere oso ondo egin dute, eta igartzen da praktikan jarri dituztela Eiderrek eman zizkien aholkuak. Uste dut emaitza ona aterako dela gure antzezlan guztietatik.

Otsaila 12 KOMUNIKAZIO

Gaur antzerki foroaren bigarren entseguan egin genituen akatsei buruz hitz egiten aritu gara.

Geroago, irakasleak taldeka pasa ditu akatsak banaka komentatzera.

Gure kasuan, kontuz ibili behar dugu obraren hasieran korrika ari garenean. Eszena hori oso zikina eta desordenatua geratzen da. Ordena bat egotea lortu behar dugu, eta hitz egiten dugun bakoitzean ziurtatu behar dugu publikoari begira gaudela eta publikoak aurpegiak ikusten dizkigula. Gainera, elkarrizketak puztu behar ditugu, publikoarengana irits dadin.

Bestetik, obraren atrezzoan lan gehiago egin behar dugu. Jendea testuinguruan jartzeko elementuak sartu behar dira. Adibidez, Nahiaren etxean sofa bat egin koltxonetekin, edo zuzendariaren bulegoan mahai bat eta bi aulki jarri …

Gainera, nire taldeko jende gehienak ez dugu euskaraz ondo hitz egiten, eta, beraz, oso garrantzitsua da gidoia buruz ikastea, ahalik eta naturalena atera dadin.

Oso garrantzitsua da, halaber, Eiderrek esandako teknikak noiz eta nola erabili jakitea (1,2,3 Bradford, irudi izoztu …). Adibidez, irakasleak Nahiari egiten dion Kolonbiako hipnosiaren amaiera hobetu behar dugu, ez baita ondo geratzen.