Nire praktikak Tximeleta Haurreskolako ikastetxe publikoan egin ditut, umeekin, katamarka-gelan, urtebeteko haurrekin, gutxi gorabehera.
Lehenik eta behin, egin ditudan praktika guztien hausnarketa gisa, esan behar dut praktiketako egonaldian asko ikasi dudala, bai profesionalki, bai pertsonalki. Denbora honetan irakaskuntzako profesionalekin lan egiteko aukera izan dut; urte asko daramatzate lanbide honetan, eta esperientzia handia dute. Arlo pertsonaletik abiatuta, irakasle izatea baino kontaktu luzeagoa izateko balio izan dit, baita lanbide honetan jarduteko modu desberdinak izateko ere.
Praktikak egiten hasi aurretik oso urduri nengoen, gaizki egitearen edo behar bezala ez erlazionatzearen beldur bainintzen. Hala ere, ez zen kasua eman eta oso harreman ona izan nuen irakasle guztiekin. Gainera, nire tutoreei gustatu zaizkien hainbat jarduera egin ditudala uste dut, eta horiek egiten eroso sentitu naiz. Hasieran, beldur zen ez zekielako hainbeste haur aldi berean kontrolatzen, edo tutorea bertan egon gabe. Hala ere, nahiz eta oso denbora laburrak izan tutoreak alde egin behar zuena, jakin izan dut eramaten eta denak kontrolatzen. Nire praktiken hasieran nuen beste beldur bat zen ez zekiela zer jarrera hartu ikasleei dagokienez, ea haurrak autoritatez tratatzen nituen serio har nintzaten, edo hain agintaria ez izatea eta haiekin jolastea edo zereginak egiten laguntzea. Hala ere, lehen unetik haurrek beste irakasle bat bezala ikusi ninduten, eta nik beraiekiko nuen errespetu eta jarrera bera erakutsi zidaten. Bigarren egunean, haurrek denbora gehiago egon banintz bezala tratatzen ninduten, eta horrek lasaitu egin ninduen haiekin modu naturalagoan harremanetan jartzeko.
Gainera, errealitateaz jabetu naiz, askotan klasean ikasitakoak ez baitu zerikusirik haur hain txikiekin egoteak benetan esan nahi duenarekin. Askotan ikasgelan gaiak ematen dira aniztasuna, maila ekonomikoa, haurren adina edo ikastetxeak izan ditzakeen baliabideak kontuan hartu gabe, gaiak modu idilikoan jorratzen dira, eta askotan ez dator bat errealitatearekin.
Era berean, balio izan dit jakiteko zer den irakasle bat izatea, zer zeregin dituen eta konturatzeko askotan gauzak gertatzen direla edo zer egoeratan lan egin behar duzun. Ikasgela bizi garen gizartearen isla da, eta horregatik iruditzen zait etapa honek berebiziko garrantzia duela gizarte-arloko gaiak aldatzeko, hala nola sexismoa edo arrazismoa. Gizartea alda dadin, etapa honetatik egin behar dugu, haurrak modu ez-sexista, berdintasunezkoa eta inklusiboan heziz.
Era berean, pixka bat gehiago hurbildu naiz izan nahi dudan irakasle motara, haurrenganako jarreren hainbat adibide ikusi ahal izan baititut. Alde batetik irakasle batzuk ez ziren hain zorrotzak arauei eta klasean ematen ziren edukiei dagokienez. Beste batzuk, aldiz, zorrotzagoak ziren arauei dagokienez, eta ez oso malguak, eduki batzuk programatuta zituzten, eta taldearen interesak kontuan hartu gabe eduki horiek ematen zituen. Irakasle gisa etorkizunean izango dudan lanbidean argi utzi nahi ditut nire arauak, eta haurrek arau horiek errespeta ditzaten nahi dut, baina gelako edukiei dagokienez malguagoa izan nahi dut eta haurren taldea kontuan hartu.
Harridura ere eraman dut, eta urtebeteko haurrek uste baino askoz gauza gehiago dakitela deskubritu dut. Sinestezina egiten zait haurrek txikitatik ezartzen dituzten harremanak eta guri sinpleak iruditzen zaizkigun gauza batzuei buruz sentitzen duten lilura. Praktiketan zehar haur desberdinen bilakaera ikusi ahal izan dut, adibidez, batzuek ez zekiten ibiltzen nire egonaldiaren hasieran eta azkenean zutik jartzen ziren eta lehen pausoak ematen zituzten.
Alde batetik, irakaslea izatea, lanbide bat izateaz gain, bokazio bat da. Etapa honek berebiziko garrantzia du, bizitzako lehen urteetan ikasten baitira ezagutza nagusiak eta ikasten baita nola jokatu behar dugun gizarte honetan. Irakaslea izateak esan nahi du haurrek zer ezagutza eta gaitasun eskuratu behar dituzten jakitea eta ematen saiatzea, beren interesen arabera eta bakoitzaren erritmoa kontuan hartuta. Haur Hezkuntzako irakasleak jakintza-arlo guztiak ezagutu behar ditu; izan ere, adin horretako haur batek mota guztietako gaiekiko interesa izan dezake, eta, irakasle garen aldetik, bere galderei erantzuten eta informazio berria ematen jakin behar dugu. Gainera, maisu batek behatzen, entzuten eta hausnartzen ikasi behar du, malgua izan behar du. Edozein jarduera egiteko orduan, prozesua behatu behar duzu, eta nola atera zaren gero hausnartu eta aldaketaren bat egin ahal izateko, beharrezkoa izanez gero. Halaber, haurrak behatu eta entzun behar dituzu, eta egon daitezkeen arazoak hauteman, zalantzarik izanez gero, familiei edo horren arduradunari jakinarazteko.“Un buen profesor guía todo el proceso de aprender de cada uno de sus alumnos: diagnostica con problemas, formula metas, ayuda en las dificultades que surgen, evalúa lo aprendido y reorienta en los casos de mal aprendizaje”(Beresaluce, 2014)
Eskola hezkuntza komunitate bat da, hezkuntza instituzionalizatuaz arduratzen dena. Sozializatzeaz eta gizarteak eskuratu nahi dituen ikaskuntza eta balioak transmititzeaz arduratzen da, hori bete dadin curriculuma erabiltzen dute. Eskola funtsezko zutabea da gure bizitzan, bertan garatzen gara eta bizitzarako beharrezkoak diren gaitasunetako asko eskuratzen ditugu, arazoak konpontzeko gai diren pertsona oso eta autonomo gisa prestatzen gara. Hala, bada, eskolaren ardura da hezkuntza-prestakuntza ona bermatzea. Horretarako, eskolak maisu-maistrarik onenak hautatu behar ditu, eta era guztietako tresnak eskaini behar dizkio, bere lanbidean behar bezala jardun dezaten. Hala ere, eskolak baditu muga batzuk, eta horietako bat da dauzkan baliabide ekonomikoak; izan ere, material ona edukitzea edo haurren heziketa ona izateko adina irakasle kontratatzea ezinbestekoa da. Eskolak duen beste muga bat haurrak mugitzen diren eskola-eremutik kanpoko ingurunea da; eskolatik kanpo ez badute ingurune egokirik, horrek eragina izango du eremu akademikoan eta gizabanako gisa garatzeko moduan.
