Lehen entsegua

Kaixo! Gaur da K6aren antzezlanaren gure lehen entsegua.

Lehen entsegu honetarako gimnasiora jaitsi gara, antzezlana eszenatokian nola geratzen den ikusteko eta ideia bat egiteko: non kokatuko garen, argiak nora joango diren, proiektorea, materialak...

Saiakera honetako denbora gehiena zein material eta nola erabiliko ditugun erabakitzen eman dugu. Pertsonaien jantziak ere pentsatu ditugu. Beraz, lehengo egunean Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean haurren jantziak egiten aritu gara antzezlanean. Garrantzitsuena da gure lan guztiak estetika bera izatea; gure kasuan, papera izango da, eta papera erabiltzen dugun elementu guztiak pinturaz apainduta egongo dira, eta proiektorearen hondoen kasuan, akuarelaz.

Esan behar dut saiakera hau hondamendi samarra izan dela, lehen aldia zelako entseatzen genuena eta elementuak eszenan jartzen genituena. Gainera, nerbioengatik, obra denbora pixka bat motz geratzen zela suertatu zaigu; beraz, ekintzak gehiago luzatu beharko ditugu, eta eszena bakoitzerako denbora bat utzi. Askotan, nerbioak direla eta, gauzak azkar egiteko joera izaten dugu, ahalik eta lasterren denbora txarra hobeto pasa dadin. Antzerkian, ordea, ohi baino denbora luzeagoa izan behar da, eta are gehiago haurrei zuzenduta dagoenean.

Gainera, obrarako behar ditugun elementu batzuk apuntatzen ditugu, Hizkuntza Plastikoa eta Ikuspegiko klasean egin behar ditugunak; esate baterako, aingura bat, katalejo bat, itsasontzi handiago bat, paperezko ontzi txikiak...

Izan ere, antzezlana antzezteko hainbat zeregin egin behar baitziren (musika jarri, ppt -a kontrolatu, pertsonaiak interpretatu...), lana talde osoaren artean banatu genuen, hobeto antolatzeko eta aurrera egin ahal izateko. Nire ustez, saiakera honek aurretik dugun lan guztiaren berri emateko balio izan digu, bai eta obra on bat ateratzeko ahalegin handiak egiteko ere.

Misreading

Sarrera hau besteengandik pixka bat ezberdina izango da, bertan Edu Zelaieta eta Eneko Ugarteren erakusketa batera klasearekin egiten dugun irteera bati buruz hitz egingo da.

Erakusketa honetan artearen eta literaturaren arteko fusio batekin egiten dugu topo, eta gai nagusia euskaran egiten ditugun irakurketa okerrak dira.

Erakusketan sartzean, Edu Zelaieta irakasleak azaldu zigun nondik sortu zen proiektu hau, urteak zeramatzala prestatzen. Proiektua Eduki euskarazko esaldi batzuek atentzioa eman ziotenean sortu zen, eta berak liburu ilustratu bat egiteko asmoa zuen. Hala ere, ezin izan zuten aurrera eraman, eta Eneko Ugarterekin harremanetan jarri zen erakusketa hau sortzeko.

Esaldi bat irakurtzean datza misreading-a, eta egileak transmititu nahi duena ez den beste esanahi bat eman nahi izan gabe. Adibidez, Kaissa Ould Brahamek honako hau zioen albiste bat argitaratu zuen: "Emakume izatea munduan, musulmanean, oso konplexua da". Hala ere, Edu ulertu zuen: "Kristau munduan emakumea izatea oso konplexua da". Beraz, konturatu gabe, esaldi askok esanahi ezberdina baina erreala ezkutatzen dute gure subkontzientearen bitartez.

Bestalde, Edu eta Enekok beren sormen prozesua azaldu ziguten eta erakusketan parte hartzera eta elkarreraginera animatu gintuzten. Gainera, Edu gaizki interpreta daitezkeen esaldiak bilatzeaz arduratzen zen eta Enekok modu bisualean ilustratzen zituen. Bestalde, Eduk erakusketan zenbat urpekari aurkitzen genituen bilatzera animatu gintuen, eta, beraz, obran gehiago sartzera bultzatu gintuen eta motibazioa eta interesa sortu zigun. Horrela, obra askoz hobeto ulertu ahal izan genuen.

Nire ustez, erakusketa hau pixka bat kostatu daiteke ulertzea eta bertan sartzea; hala ere, egileek transmititu nahi dutena ulertzen duzunean, oso aberasgarria da. Hortik guztitik ateratzen dudan ondorioa da bakoitza motxila batekin datorrela gu txikiak garenetik, eta gure bizitzan zehar barneratzen goazen esperientzia eta balio horien ondorioz gauzak modu ezberdinean interpretatzen ditugula. Garrantzitsuena pertsona bakoitzaren ikuspuntua errespetatzea da, eta elkarrekin beste pentsamendu inklusiboago bat eraikitzea.

Azkenik, esan nahi nuke identifikatuta sentitu naizela Edu eta Enekok bizi izan duten sormen prozesuarekin; izan ere, hasiera batean beste zerbait egitea zuten buruan, eta azkenean oso proiektu ona izan da, nahiz eta hasieran zuten ideiaren antzik ez izan. Gure taldean K6ko antzezlanarekin antzeko prozesua bizi izan dugula uste dut; izan ere, ikasturte hasieran pentsatu genuena egingo ez dugun arren, haurrentzako antzezlan on bat geratuko dela uste dut.

Amaitzeko, Pablo Picassoren esaldi bat aipatuko dut, haurrengan pentsamendu artistiko bat sortzeak eta ez galtzeko lan egiteak duen garrantzia azpimarratuz:

"Todo niño es un artista, el problema es seguir siendo un artista cuando creces".

Seigarren argitalpena IKT

Gero eta gutxiago geratzen da ikastaroa amaitzeko. Argitalpen honetan bi aste hauetan egin duguna kontatuko dizuet.

Lehen egunean, blogari buruz hitz egiten aritu gara. Ikasturtean zehar eskuratu dugun informazio guztia biltzeko tresna hau zer iruditu zaigun galdetu digu Alitzek. Nire ustez, bloga oso tresna erabilgarria eta erabiltzeko erraza da, une oro atentzioa gehien eman diguna jasotzeko eta horren inguruan hausnartzeko aukera eman baitigu. Eduki ezberdinen inguruan zure iritzia eman daitekeen gune bat da, eta pentsamendu kritikoa sustatzen du. Gainera, etorkizun batean, gelan egindako jarduera ezberdinak ikus ditzakezu, horren inguruan duzun iritzia gogoratu...

Horri lotuta, Alitzek blogari buruz esan dugun ideia-jasa bat apuntatu du arbelean. Ia denok ados egon gara bloga informazioa biltzeko tresna ona dela, prozesu horretan gure emozioak, beldurrak... lasaitu ditzakegula... Dena den, ia guztiok bat etorri gara denbora falta eta lan karga eragozpen bat izan dela esatean. Gainera, badira bete beharreko data batzuk, eta horrek askotan egiten dizkigu gauzak, egin behar direlako, eta ez gogoak ematen duelako. Hala eta guztiz ere, ulertzen dut nolabait banakako lana ebaluatu behar dela, eta hori egiteko modu ona iruditzen zait.

Saioarekin amaitzeko, Hansel eta Gretelen mugikorra izeneko bideoa jarri digu Alaitzek. Bideo honetan, Hernan Cascizkok herri ipuinen zentzugabekeriaz hitz egiten digu, protagonistek laguntza eskatzeko mugikorra balute. Gailu horiei ematen diegun erabileraz gogoeta eginarazten digu, eta horiek, egoera askotan oso baliagarriak badira ere, benetako harreman sozialen magia galtzea eragiten dute.

Amaitzeko, Mark Kennedyren esaldi bat aipatuko dut, aurreko bideoko pentsamendua pixka bat islatzen duena

"Todos los grandes inventos tecnológicos creados por el hombre – el avión, el automóvil, el ordenador – dicen poco acerca de su inteligencia, pero dicen mucho de su pereza"

Otsaila 17 KOMUNIKAZIO

Gaurko klasean, gorputza eta ahotsa berotzen hasi gara "karateka" jokoarekin. Dibertigarriagoa egiteko, huts egiten zuena kanporatzen joan gara.

Berotasunean sartu ondoren, foro antzokiko azken entseguarekin hasi gara.

Gure taldea izan da antzezten bigarrena. Entsegu horiek guztiak egin ondoren, uste dut asko hobetu dugula gure obra; hala ere, oraindik asko geratzen zaigu hobetzeko. Asko saiatu gara gidoia ikasten, eta entsegu honetan nabaritu da, ez baita hainbeste despisterik izan, eta ondo jarraitu ditugu elkarrizketak. Bestalde, hobekuntza handia sumatzen da Nahiak obran duen jarreran, bera saiatzen baita bere arazoari irtenbidea jartzen, baina ez du lortzen. Azken finean hori da antzerki foroaren helburua.

Bestalde, beste taldeek ere oso ondo egin dute, eta igartzen da praktikan jarri dituztela Eiderrek eman zizkien aholkuak. Uste dut emaitza ona aterako dela gure antzezlan guztietatik.

Otsaila 12 KOMUNIKAZIO

Gaur antzerki foroaren bigarren entseguan egin genituen akatsei buruz hitz egiten aritu gara.

Geroago, irakasleak taldeka pasa ditu akatsak banaka komentatzera.

Gure kasuan, kontuz ibili behar dugu obraren hasieran korrika ari garenean. Eszena hori oso zikina eta desordenatua geratzen da. Ordena bat egotea lortu behar dugu, eta hitz egiten dugun bakoitzean ziurtatu behar dugu publikoari begira gaudela eta publikoak aurpegiak ikusten dizkigula. Gainera, elkarrizketak puztu behar ditugu, publikoarengana irits dadin.

Bestetik, obraren atrezzoan lan gehiago egin behar dugu. Jendea testuinguruan jartzeko elementuak sartu behar dira. Adibidez, Nahiaren etxean sofa bat egin koltxonetekin, edo zuzendariaren bulegoan mahai bat eta bi aulki jarri …

Gainera, nire taldeko jende gehienak ez dugu euskaraz ondo hitz egiten, eta, beraz, oso garrantzitsua da gidoia buruz ikastea, ahalik eta naturalena atera dadin.

Oso garrantzitsua da, halaber, Eiderrek esandako teknikak noiz eta nola erabili jakitea (1,2,3 Bradford, irudi izoztu …). Adibidez, irakasleak Nahiari egiten dion Kolonbiako hipnosiaren amaiera hobetu behar dugu, ez baita ondo geratzen.

Otsaila 10 KOMUNIKAZIO

Gaur antzerki foroaren bigarren entsegua egin dugu, gure obran egin ditugun hobekuntzei esker askoz hobeto atera zaigu; hala ere, hobetzen eta entseatzen jarraitu behar dugu.

Gure obrak irudikatzen hasi aurretik, "JÁ" jokora jokatu dugu. Jolas honetan asko dibertitzen gara, eta klasea hasteko modu ona da gorputza eta ahotsa berotzeko.

Ondoren, antzeko beste joko batera jokatu dugu. Pertsona bat makurtzean datza, eta haren ondoan dauden bi pertsonek zaplazteko bat ematen dute airean bere buru gainean (eltxo bat hiltzen ariko balira bezala). Gero eta azkarrago egin behar da. Gaizki egiten baduzu edo nahasten bazara, baztertuta geratzen zara eta zirkuluaren erdira joaten zara. Joko honen zailena erritmoa jarraitzea da, eta kontzentratuta egotea. Jarduera ona iruditzen zait Haur Hezkuntzako azken ikasturteetan egiteko.

Antzerki foroarekin jarraituz, oraingoan gure taldea izan da bere obra taularatzen lehena. Protagonistaren rolarekin (Nahia) gustura sentitzen ez nintzenez, beste lankide batek rol hori interpretatzea erabaki dugu.

Behin elkarrizketak ahaztu zaizkigun arren, lehen entseguarekin alderatuta asko hobetu dugu.

Así pues, hemos hecho menos evidente el acoso sexual. Por ejemplo, el profesor de gimnasia lo hemos puesto como una persona cariñosa y amable. 

Bosgarren argitalpena IKT

Kaixo guztioi berriro! Praktiketatik itzuli gara eta gure lanei ekin diegu berriro. Egia esan, pixka bat estututa gaude, gutxi geratzen baita ikasturtea amaitzeko, eta lan dezente ditugu entregatzeko (K6, Wix, Sites, Blog...). Hala ere, ziur nago ahaleginarekin eta talde lanarekin emaitza onak lortuko ditugula.

Lehenengo egunean denok igo gara informatika gelara, hor banaka kontatu dugu gure esperientzia praktiketan, eta komentatu ditugu gustatu zaizkigun gauzak, gustatu ez zaizkigun gauzak, anekdotak... Oro har, esperientzia onak izan dira guztiak, eta horietako bakoitzetik zerbait ikasi dugu. Nire kasuan, konturatu naiz hain haur txikiekin zailagoa dela jarduera zehatzak egitea, denbora gehiena haien oinarrizko beharrak (lo egitea, jatea, pixoihala aldatzea...) betetzen aritu garelako. Oso interesgarria eta aberasgarria iruditzen zait bakoitzak praktiketan bizitako esperientzia komentatzeko jarduera hori, beste pertsona batzuen bidez ikasteko eta hausnarketa pertsonala egiteko aukera ematen baitu.

Gainera, aste honetan K6ko gure proiektua lantzen aritu gara. Entregatu dugun lehen zirriborroa zuzendu digute, eta gauza asko hobetu behar ditugu. Batetik, gidoia luzeegia da eta akzio asko du. Antzezlan bat egiten dugun lehen aldia denez, ez dakigu askorik gaiari buruz, eta gidoia egiten ari ginenean gure irudimena hegan egiten utzi genuen, pentsatu gabe hori guztia antzezlanean irudikatu behar zela eta gehiegi dela. Era berean, gidoi osoa aldatzean marko teorikoa ere aldatu behar dugu, gai asko jarri baititugu eta bakar batean zentratu behar baitugu. Hala, bada, gai nagusia papera izatea erabaki dugu. Gainera, Alaitzek asko lagundu zigun erreferenteak bilatzen, Piaget bezalako egileak jarri genituelako, eta hori oso zaharra da gauden garairako. Beraz, esparru teorikorako erreferente modernoagoak bilatzea erabaki dugu.

Hurrengo egunean, Alaitzek denbora librea utzi zigun gure proiektuetan lan egiteko. Horrela, bada, gure taldeak egin zuena lana aurreratzeko banatzea izan zen. Batzuk Sites hobetzen hasi ziren, beste batzuk gidoia berriz egiten eta beste batzuk marko teorikoa idazten.

Amaitzeko, Federico García Lorcaren esaldi bat aipatu nahi nuke, antzezlanarekin gure taldeari gertatu zaiguna pixka bat irudikatzen duena:

"El teatro es la poesía que se levanta del libro y se hace humana. Y al hacerse humana, habla y grita, llora y se desespera".

Otsaila 5 KOMUNIKAZIO

Gaurko saioa foro antzokiaren aurreko entseguko akatsak hobetzera dedikatu dugu.

Lehenik eta behin, gure antzezlanean, gimnasioaren inguruan korrika eta gure artean hizketan hasi ginen neskekin. Alderdi hori hobetu egin behar dugu, denok aldi berean hitz egiten dugulako eta apur bat hondatuta geratzen delako. Horregatik, erabaki behar da nork esaten duen zer eta noiz esaten duen.

Bestalde, trantsizioak garbiagoak izan daitezen lan egin behar dugu. Hau da, agertokitik zerbait kendu behar bada gehiegi nabarituko ez den moduan egitea, publikoa antzokitik ez ateratzeko. Gainera, oso garrantzitsua da aurpegiko esamoldeak guri ikustea, eta ez diogu inoiz publikoari bizkarra eman behar.

Gainera, pertsona zapalduaren lagunak diren eta egoeratik ateratzen laguntzen saiatzen diren baina lortzen ez duten pertsonaia gehiago sartu behar ditugu obran. Adibidez, ez dadila hainbeste nabaritu irakaslea jazartzen ari zaiola.

Azkenik, antzezlanaren amaierak dramatikoagoa izan behar du, eta ez hain itxia, era horretan iritzi eta konponbide ezberdinak egon ahal izateko. Gehiago pentsatu behar dugu, eta gidoia berriro egin, antzezlan on bat atera dadin.

Otsaila 3 KOMUNIKAZIO

Gaur lehen aldiz antzeztuko dugu gure antzerki foroa. Astelehenero entsegu bat egingo dugu, obra gelako gainerakoentzat antzeztuz. Horrela, irakasleak eta ikaskideek obra hobetzeko alderdiak esan ahal izango dizkigute eta hurrengo entseguan integratu.

Lehenik eta behin, Swimmersen taldeak antzezlan bat taularatu du, non zapaldua bere lagunek alde batera uzten duten mutil bat den. Bera, aldiz, lagun taldeko kide izateko integratzen saiatzen da, baina hauek egiten diote hutsunea.

Ondoren, Xolaren taldeak antzezlan bat taularatu du, non neska bati bullying-a egiten dioten festaz alkohola edan nahi ez izateagatik. Azkenean alkohola edaten du, eta azkenean koma etilikoa izaten du.

Ondoren, BaiEzBairen taldeak bere antzezlana taularatu du: senarrarekin eta bi seme-alaba txikirekin dagoen emakume bat etxearen kargu egiten da, eta ez du noren alde egin aurkitzen. Senarrak ez ditu etxeko lanak egiten, ez dio entzuten … azkenean senarrarengandik dibortziatzea erabakiko du.

Azkenik, gure taldearen txanda izan da, ikasle batenganako sexu jazarpenaren obra taularatu dugu. Proposatu dizkiguten hobekuntzetako batzuk narratzailea desagerraraztea izan da, eszenak berez ulertzen baitira, eta ez baita azalpenik behar. Gainera, gure pertsonaientzat izenak asmatu behar ditugu, orain arte gure benetako izen gisa deitu izan baitugu.

Antzokietan atera diren gai guztiak oso interesgarriak iruditzen zaizkit, eta zoritxarrez gure gizartean eguneko gai ordenean daude. Antzerki hau, bizi daitekeen egoera ezberdinen inguruan hausnartzeko aprobetxa daiteke, eta inoiz zapaltzailea izan bazara.